کوه ها ، کویر ها و غار ها

کوهستانهای ایران، استخوانبندی مرتفع و پرصلابت کشور هستند که رشته کوه های البرز و زاگرس مهمترین آنها محسوب می شوند. این ارتفاعات نه تنها تعیین کننده الگوهای آب وهوایی هستند، با جذب ابرهای باران زا و ذخیره برف، منابع آبی اصلی رودها و آبخوان های کشور را تأمین می کنند. از قله دماوند به عنوان بلندترین نقطه ایران تا دره های عمیق زاگرس، این زیست بوم ها پناهگاه تنوع زیستی منحصربه فردی از جمله گونه های گیاهی دارویی و جانورانی مانند خرس قهوه ای و پلنگ ایرانی می باشند. در مقابل، کویرها و بیابان های پهناور ایران، نماد خشکی، سکوت و زیبایی خشن طبیعت هستند که دشت لوت (ثبت شده در میراث جهانی یونسکو) و دشت کویر شناخته شده ترین نمونه های آن اند. این مناطق با بارش بسیار کم، دمای متغیر شدید بین روز و شب، و پدیده های زمین شناسی اعجاب انگیز مانند کلوت ها، نبکاها و بزرگ ترین شهر کلوخی جهان، مناظری فرازمینی خلق کرده اند. حیات در این پهنه های سوزان، مبتنی بر سازگاری شگفت انگیز است؛ از گیاهان مقاوم مانند تاغ و گز تا جانورانی مانند شتر، گربه شنی و انواع خزندگان.